Eerlycke tytkorting

Karel, Elisabeth. Elisabeth HOe veel vermach de tongh daer lieft haer spreken doet, Sy is een Toveres in 't maeghdelijck gemoet: Ach! Karel wist ghy hoe dat ick met lijf, en leven Ghenegen ben, aen u mijn selver op te geven; Doch, of ick u al min, wat ist meer als verdriet, Mijn Vader wil (eylaes!) ons liefd' gedogen niet, Dies oft ick u al min, ten ken u doch niet baten, Vermits mijn Ouders my ghebieden u te haten. Karel. Dats Ouders oude praet, lief steurt u daer niet an, Denckt dat de liefde veel verand'ringh wercken kan; Soo ghy mijn liefd' toedraeght, weet ick ons voor te wenden Een middel, die de haet uw's ouders wel sal enden. Elisabeth Ach! Karel 'k sorge neen, de haet is al te groot. Karel. Geen trouwe liefde wert door Ouders haet gedoot. Elisabeth Helaes! ghy Karel spreeck als hier in onervaren. Karel. Ick salt Elisabeth, met reden u verklaren, Ist dat liefd' mijn versoeck ten goeden duyde ken, Van uwe Ouders gunst ick wel verseeckert ben. Elisabeth Ach! Karel, kost dat zijn: ach! kost ghy dat beleggen, Ick soud' u mijne liefd' niet weygeren noch ontseggen: Maer ach! ick weet gheen raedt die ons soud' dienstich zijn. Karel. Ick most Elisabeth mijn kleen in and're schijn, Ick most gansch onbekent mijn kleedingh doen verand'ren In schijn van Hovenier, eens door u Boomgaert wand'ren,

En met beleeft versoeck u Vader spreecken an, Of ick in d'hof hem oock gedienstich wesen kan; 't Is ongetwyffelt, mits het nu gaet na de Lenten Dat men de Boompjes snoeyt, oft elders lootjes enten, In-griffen op de stam, oft planten nieu gewas, Of mijn bequame dienst sal komen hem te pas; Dewijl ick my verstae seer wel op sulcke saecke, Waer in mijn oeffeningh soght veel-tijts haer vermaecke. Elisabeth V voorstel is wel goet tot bykomst, maer geen trouwe Karel. De hoop van dien sal ick mijn lief te vooren houwe, Wanneer dat my de min (door liefd's bedroch) in schijn Van Hovenier, mijn lief somtijts by u doet zijn: Most uwe liefd' aen mijn soo veele gunst verleene, Dat ghy lichamelijck my deed' met u vereene. Elisabeth Ach! Karel, soeckt ghy my dan in verdriet te brengen Karel. In geen verdriet lief, maer dat u Ouders gehengen (Door sulcx) onse liefd'. Elisabeth 't Waer oorsaeck van meer haet, Neen Karel, my gevalt in 't minst niet aen die raet. Karel. Bedenckt u wel mijn lief, hoe ken men beter ramen, Om onse Zieltjes inde eght (lief) te versamen, Denckt lief, hoe menichmael dees middel is geschiet. Elisabeth Denckt eens hoe menichmael wast menich tot verdriet Karel. 't Verdriet geeft soet, wanneer 't soet suur'lijck wert verkregen. Elisabeth Wat prijckel isser in dat soet dan weer gelegen? Karel. Wat p'rijckel, ach! mijn lief, ken doch daer uyt ontstaen? Elisabeth Wat p'rijckel Karel, ken de sond' de Ziel niet schaen? Karel. Sond' die om beter schiet, ken die tot straffe dyen? Elisabeth Geen goet komt door de sond', dies moetmen sonde myen.

Maer op dat ick mijn liefd' aen u bethoonen sou, En niet te min mijn schoot van oneer suyver hou, Stem ick u voorstel toe in vreemt gewaet te kleede, Voor Hovenier u by mijn Vader te besteede: Voorts moghen wy besien, wat luck tijt brenghen kan. Karel. Elisabeth ick kniel, en bid u hoogheydt an, Was ick in mijn voorstel wat onbedacht, ô schoone, (Dewijl 't om beter schiet) wilt mijn genade thoone: Ick danck u om de gunst die ghy u slaef bewijst, Waer door begeerte tot vergeldingh soo hoogh rijst: Dat ick de Aerd', de Son, den Hemel, en de Gode Tot een vergeldingh uwes dienst te hulpe node; De Aerde, dat sy mocht voort-brenghen sulck een stam, Dat daer een lieve spruyt sijn oorspronck weer uyt nam: De Son, op dat zijn glansch de Aerde mocht genaecke, En 't bloeyend' spruytje tot bequame rijpte maecke; De Goden, dat haer macht met Hemels melody Vereeren uwe gunst, tot danckbaerheyt van my. Elisabeth De tijdt eyst dat ick gae, tijdt sal de uyr vervullen, Dat wy op and're wijs malkander spreecken sullen: Vaerdt wel mijn lief, vaerdt wel. Karel. En ghy mijn Afgodin, Ontfanght van my dees kus soo ick u minnaer bin, Ach! lief, noch ken mijn Ziel van d'uwe niet wel scheyde, Noch eens mijn lief, daer me wil d'Hemel u geleyde. Elisabeth binnen. Karel. Liever uyr, noch blyder dach Had ick oyt mijn's levens daghen; Blyder ick noch krijgen mach, Dient het luck my na behaghen:

Als ick in u lieve schoot, Sterven sal een soete doot. Spoeyd u ganghen snelle tijt, Vluchtich vliedt ha! vlugge uyren, Die soo vaeck te vluchtich zijt, Nu sult ghy te langhe duyren, Eer die lieve uyr ghenaeckt, Die mijn blydtschap blijder maeckt. Tijt, als ick u tijt geniet In 't verkrijghen van mijn lusten, Dat ghy nu te snelder vliet, Meught ghy dan te trager rusten; Maer nu spoeydt u snelle tijt, En als dan vry tragher zijt. Hemel sal u loop dien dach, En dat soete uyrtje brengen, Dat ick mins lust plegen mach, 't Welck mijn Engel sal gehengen: Dat ick van te trouwe swijgh, En nochtans haer Maeghdom krijgh. Venus, soo ick daer toe raeck, Sal de glory mijn gebiede, Dat ick u een Tempel maeck Daer u Offerhand' geschiede; Daer ick u Altaren stoock, En de min ter eeren roock. Duysent vreughjes voelt mijn hert, Alst gedacht my in komt beelde, Dat ick (na een korte smert) Swemmen sal in soete weelde:

Als ick in een vremde schijn, Hovenier van u sal zijn. Binnen.