Eerlycke tytkorting

Cloris komt (nae weynich Pauseringh,) weder uyt. ALs ick flus met mijn Lief, en lieve Herderin In reden was geraeckt, aengaende onse Min, Bevondt ick dat sy tot Philander is genegen, En mijn (eylacy,) op het alderwreetste tegen, Ach! dat den Hemel gaf, aen mijn rampsaligh mensch Dat van Philander ick verkrygen moght mijn wensch, Dat hy sijn Liefde niet op hare Liefd' woud setten; Soo kost ghy Philida, my 't Minnen niet beletten: Ick spreeck als onbedocht, door Liefde, buyten reen, Best dat ick selver gae eens nae Philander treen, Om hooren, oft so is, als Philida mijn seyde; En oft hy op Lerind' zijn Liefde niet en leyde: Derhalven wil ick gaen spreken Philander an, Philander is de geen die Cloris helpen can. Philand. uyt. Sie daer seer wel te pas comt my Philander moeten: Verplicht ben ick (mijn Vrundt) eerbiedigh u te groeten, Cloris. En van ghelijcken ick, my Cloris 't uwaerts draegh. Philand. Danck sy mijn Vrunt, die ick uyt ware vruntschap vraegh,

Nae 't welvaren uw's Lief, hoe ist met haer gelegen? Sal u gewenste wensch noch niet haest sijn verkregen? Philand. Vrund Cloris, dien ick als een goede vrunt vertrouw, Onmog'lijck, dat ick yets voor u verborgen hou. Weet dat ick heb ghemint, gevrydt in sulcker voegen, Dat Minnaer aen sijn Lief, noyt meerder kost genoegen Van vriendelijck onthael, van gunst, van Vryery, Iae alles wat ick kost bedencken deed sy my. Ick (op haer soet bedrogh) gingh stellen mijn vertrouwen, Op een onvaste gront mijn vaste Liefde bouwen, En meenden ick gingh vast, maer doen ick vastheyt soght, Bevond', dat ick niet hadt op 't achterste gedoght: Lerinde wast mijn Vrund, die my door hoop toeseyde 't Geen sy my naderhant met listen weer ontleyde: Lerinde (Cloris Vrundt) met Thirsus trouwen sel. Cloris. Met Thirsus? Philand. Iae, met hem. Cloris. Ick loof het niet. Philand. Ick wel. Cloris. Soo Sien ick wel, men mach op menschen niet vertrouwen Seyd' my haer Suster niet, dat sy veel liever wouwen, Dat haer Lerinde met een slechte Herders knecht, Als met dien Thirsus soud' begeven in de Echt. Doch Vrundt, stelt u te vreen, 'k heb stof om u te peyen; 'k Weet eender die u Lieft, en graegh om Min soud' vleyen, Waert dat de eerbaerheyt haer sulcx niet ontriet. Philand. Mijn Vrundt, wie ist? Cloris. Ick derf haer (lacy!) noemen niet.

Maer weet dat sy u Lieft, en hertelijck heeft verkooren. Philand. Sy is dan die sy is, tis Cloris al verlooren, Nu ick Lerinde mis, is al het minnen niet: Al waert een Coningin, het waer mijn maer verdriet; Dat ick gedachten kreegh om met een aer te trouwen, Neen Cloris; neen, ick hou voortaen geen meer van Vrouwen, Ick ban de Minne wegh, en vlucht als Ballingh voort Daer niemandt van mijn weet, daer niemandt van mijn hoort: Ick gae door Bergh en Bosch, eensaem slyten mijn dagen, Ter eeren van mijn Liefd' Lerinde toe gedragen. Met u verlof mijn Vrundt, met u verlof ick gae, Daer ick met droeve smert beweenen sal mijn schae. Cloris. Philander, Vrundt hoe dus? waer is de moet gebleven? Waer meed' ghy anderen plaght somtijts wat moets te geven. Philander, ken de Min ontmannen soo een Man? Soo segh ick, dat geen kracht die Min verwinnen can. Philand. Vaert wel, mijn Vrund vaert wel. Cloris. Philander, soudt ghy 't meenen? Philand. Ick meent, Cloris. 't Is te kints, soo moedeloos te weenen, Te suffen om een Vrou, daer soo veel Vrouwen sijn. Philand. 't Verlies van een is my een doodelijcke pijn. Cloris. Die pijn ghy licht weer met een ander kunt versoeten. Philand. Ghy spreeckt als onversocht. Cloris. Nochtans mijn Vrund, wy moeten Doen blijcken, dat in noot de kloeckheyt van een Man, De sware lasten, vande rampspoet dragen kan.

Philand. Ha Cloris! 't is geen kunst een ander troost te geven, Maer die in rampspoet is, en duldelijck ken leven, Daer hanght wat meerder aen: dit is 't gheen my ontbreeckt: En 't is doch al vergeefs, wat ghy my hier van spreeckt; Nu ick Lerinde mis, nu mis ick sin, en reede. Cloris. Philander, werter om de Min soo veel geleede? 't Is meer als ick oyt daght. Philand. Meer als u is geschiet, Door d'onervarentheyt, so weet ghy 't leyder! niet. Cloris. Nochtans, wie rampspoet treft, moet op 't verand'ren hoopen. Philand. De rampspoet reden rooft, en doet ons hooploos loopen. Cloris. De reden (diese wil gebruycken) meer vermagh. Philand. In een rampsalich mensch, men selden reden sagh. Cloris. Gheen ramp soo groot, of reen die ken de smert versoeten. Philand. Ach Cloris! rampspoet treet de rede met de voeten. Cloris. Een redelijck mensch die stelt zijn ramp aen redens wet. Philand. Wie in de rampspoet is, de reen ter syde set. Cloris. Philander gaet met my, ick moet u moet aen spreken, De beste vrundtspap is altijt in noot gebleken. t'samen Binnen.