Florentivs binnen Griecken. VAn 't Suyden tot het Noort, van 't Oosten tot den Westen, Na vele periculen geraeckten ick ten lesten Binnen de Griecxsche stadt, daer ick behouden quam,
En my een nieuwe lust ontstack met minne vlam, Een vlam, van 't brandent vuyr, ontsteken uyt de minne, En 't lieve oogs gelonck mijns suyvere Godinne: Wiens ooghjens, oogen niet (door Goddelijcke schijn,) Maer eerder, na mijn dunckt, twee morghen sterren zijn: 't Goudt geel ghekrulde hayr, soud' yder een doen raden, Te zijn geen hayren, maer veel eerder Goude draden: Het hooghe Voor-hooft daer 't ghekrulde hayr om sweeft, Recht een gelijckenis na d'hooge Hemel heeft: 't Sne witte Silv'rich vel, waer op twee roode roosjes Haer kaeckjes bloeyen doen, met goddelijcke bloosjes, Den minnaer terght en dwinght met grage minne lust, Na d'uytwendighe brant die 't vuer van binnen blust, Wtheemsche pronck en pracht, ghy dwinght mijn Ziels begeeren, Dat ick u om u deucht als een goddin moet eeren, In 't C'hoor van mijn gedacht: Vroe-Vrouwe van de min, Daer wert ghy aenghebeen alleen voor mijn Santin, Beleefde heusheyts wet, die ghy my stelt te vooren, Die heeft natuer in u, Godin volmaeckt gebooren, Wat heusheydt, en wat deught zijnder Cecilia niet, Die men volmaecktelijck in u geschapen siet: Vooghdes eens Princens Ziel, die met u soete krachten Betovert hebt mijn hert: de sinnen, en ghedachten Na speuren steets met vlijt de saus van 't smaeck'lijck soet, Cecil. wt. Daer ghy de hongher van mijn grage min me boet, Daer rijst mijn Morghen-star, en bralt met haer schoonheden, Ghelijck een Sonne strael, de fiere flucxe treden, Van haer geswinde gangh toe mywaerts aengeleyt,
Hy treet by haer, en knielt. Een Prins voor t'Altaer knielt van uwe Majesteyt: Wtmuntende princes, van af-komst en van staten, Soo ghy u vergenoeght met mijne dienst woud' laten, Ick achte my als slaef van uwe Majesteyt, Ghewilligh na u wil, in alle dienstbaerheyt: Cecilia. V Hoogheyt sy ghedanckt voor de bewesen eere, Die ghy vermogen Prins aen my comt presenteere: Tot looningh uwes dienst, ick niet meer thoonen ken, Als dat ick na ghewoont u daer voor danckbaer ben: Niet dat het my behaeght, dat ghy u dienst comt thoonen (Op hoop) dat ick u dienst met weder-min soud' loonen: In gheenderleye wijs. Florent. Princesse door wat reen? Beweeght u door mijn klacht, en bitterlijck gheween; Ey! soete Moorderes, hoe kan u hert ghedogen Te pijnige mijn Ziel, door kracht van u vermogen: Met een te wrede straf, die ghy bethoont aen my, Gantsch onghetempert, ach! met eenigh medely. Cecilia. Wanneer 't hertneckich Paert den Ryer niet wil horen Noch luysteren na 't bidt, soo gheeft hy 't dan de sporen; Voor desen heb ick u soo dickmaels af-geseyt, V aengeboden dienst, met alle goedicheyt: En siende dat het my niet magh, noch ken verstrecken, Doet ghy met reden my, tot toornicheyt verwecken. Florent. Verschoont my, ach! Princes, soo ick u oyt misdeedt, Almachtighe Godin, 't is mijn van herten leedt, Denckt dat de kracht des mins, heeft krachtelijck vermoghen, Waer door my dickwils werdt mijn redens kracht ontoghen,
Cecilia. Mijn dunckt ick hoor gerucht, ey! Prins, toeft langer niet. Florent. 't Is vruchteloos Princes, dat ghy so vluchtich vliet, Leght af mijn Ziels vooghdes, u Maeghdelijcke schromen, 't Sijn Herders, die door 't Bosch al singhend' herwaerts comen. Binnen.
Cookies on Poetry Cove