Cecilia gekluystert, komt met eenen des Konincx Dienaers voor de gevanckenis. Rechtveerde Goden, ken u Goddelijck vermogen, Dit ongelijck (eylaes!) verdragen, en gedogen?
De oorsaeck van dit feyt ben ick die u aenbit, Verlost my tweede Ziel die hier gevangen sit, Onschuldigh, swaer belast, met onverdiende plagen, Volmaeckter Iongelingh mijn ooghen noyt en sagen, V lijden is u troost, u hoop staet in den Heer, Die inde noot verlaet de zijne nimmermeer: Ghy quaemt daertoe door mijn, dies wil ick voor u boeten, Als schuldigh aen de straf my werpen voor u voeten,
Geknielt eylaes! ter neer leyt u bedroefde Bruyt, Ach Floriaen! mijn lief, steeckt doch u hooft eens uyt; Siet wie hier voor u leyt met knien neer geboogen, Met d'armen opgerecht, en tranen in de oogen: De handen t'saem gevoecht, en uytgereckt tot dy, Alsoo ick schuldich ben (mijn lief) vergeeft het my. Floriaen. Staet op, mijn lief staet op, ghy hebt my niet misdreven, Het knielen staet aen my, aen u lief het vergeven, Dat ghy om mijnent wil, ô loffelijcke Maecht, Dees ysere boeyens om u ted're handen draecht; Drooght af Cecilia u nat betraende wangen, 't Geen my beswaren doet, hier swarelijck gevangen: Ey! staeckt u naer gesucht, de wangen nat betraent, Het wont mijn hert noch meer, 't onçiert u schoon ghedaent, Ick bid u, ach! mijn lief, hier met besloote banden, Laet doch dit schreyen, en het wringen vande handen, Want yder traentjen lief, dat uyt dijn ooghjes parst Benaut my 't herte so, dat het van droefheyt barst; De suchten die ghy braeckt, en uyt u hartje swellen, Doen mijn benaude Ziel noch meer, en meer ontstellen, Soo dat ick door u rou gevoel, (eylaes!) een smert Die als een ballast leyt, op mijn benaude hert. Cecilia. Ach! Lief, waert dat ick mocht u van dit pack bevryen, De onverdiende doodt soud' ick gewilligh lyen, De traentjes die ick ween, en biggelend' neder giet, Zijn niet om mijn ellent, maer (laes!) om u verdriet: V lyden valt mijn swaer, u droefheyt knelt mijn hert,
Om dat ick (leyder!) ben de oorsaeck van u smert, O Goon! als ick bedenck dat ick u heb gegeven Een oorsaeck, datmen u sal straffen aen het leven: Hoe ist my mogelijck; ach! dat sonder schreyen ick, Gheduuren ken de tijt, de tijt eens oogenblick; 't Is al, 't is al vergeefs, dit hert geparst door rouwe, En ken de oogen (laes!) geen watervloet onthouwen, 't Lijf is de Ziel te nau, de werelt my te bangh, Soo ick ach goede Goon! mijn vonnis niet ontfangh, Om met mijn waerde lief hier door de doodt te scheyden, Waer onse Zieltjens ach! de Goden selfs verbeyden. Floriaen. Godin; noch eens Godin, Godinne voor altijt, Soo bid ick u mijn lief, dat ghy gedachtich zijt Dees reden: daer ick soeck mijn Engel mee te peyen, Wat Godt te samen voeght, en sal de mensch niet scheyen, Ist dat de doodt mijn Ziel (Godin) voert vander aert, Troost u, en denckt mijn lief, ick ben u liefd' niet waert, Troost u met Godes wil, die niet en is te ontvlieden, Wat Godes wille wil, mijn lief, dat moet geschieden. Cecilia. Mocht tot verlichtenis u onverdiende pijn, (Mijn hertsen lief) met u in een gesmolten zijn, Dat ick u dese last en onverdiende plagen Na mijn vermoghen, mocht ghetrouw'lijck helpen draghen, Soo waer mijn lyden dan ten deele wat verlicht. Floriaen. Mijn lief u medely getuyght mijn u gesicht, Aensiend' u trouwicheyt, u trouheyt boven maten, Die ghy tot noch toe hebt aen mywaerts blijcken laten, Veroorsaeckt my mijn lief, dat ick met hert en Ziel,
Voor u met danckbaerheyt ter aerden neder kniel, En bid, soo veel ick ken, dat ghy dit treuren staeckt, Godt salt wel voegen, dat de saeck, ten besten raeckt; Mijn lief. Cecilia. Mijn tweede Ziel. Floriaen. Wat baet het bitter schreyen? Cecilia. Het valt mijn Ziel te swaer van d'uwe af te scheyen. Floriaen. Het is der Goden wil, dies stelt u lief te vreen. Cecilia. Ick heb de straf verdient, die ghy lief hebt geleen; Dies bid ick u, versoeckt het leven te verwerven, Laet my (die oorsaeck ben) voor u mijn Herder sterven; Ghy hebt na u verdienst de straffen al voldaen, Dies wil ick voor het swaert nu nederknielen gaen. Floriaen. Mijn Enghel, staeckt die reen, ick sal mijn gaen bereyen Om mijn getrouwe Ziel van 't lichaem te doen scheyen Na d'Hemelen, wiens vreucht ick boven 't aertsch verkies. Cecilia. Daer sal gheen vreuchde zijn, door rou van mijn verlies. Floriaen. Princesse staeckt u rou, u treuren en u weenen, Het lichaem blijft u by, de Ziel wil Godt verleenen Een plaets in 't Hemels Hof: vermogen Goon ick kniel, En offer willich u mijn onbesmette Ziel, Mijn ziel geef ick de Goon, en 't lichaem u Godinne, Om dat ick sterven moet door dien ick u beminne. Als ick ben doodt, door liefde groot, Laet op mijn graf met letters houwen, Een Herder socht, maer niet volbrocht, Een Konincx kint (als bruyt) te trouwen.
Cecilia. Als ghy verscheyt, en mijn verbeyt In d'Hemel, by Godts uytverkoren; Sal ick mijn hert, in bittere smert Oock soecken te versmoren. Dat ick u drae, magh volghen nae Mijn lief, door liefd' getrouwe, 'k Sal na u doodt, mijn suyvere schoot, Lief, soo langh suyver houwen.
Cookies on Poetry Cove