Stemme: En fin celle qui j'aymè tant, &c.
ALs ick Lasurigh blaeu het Veldt Met dau sagh over-gooten, En door een Goddelyck gheweldt Den Hemel op-geslooten,
Daer't schitt'ren van de Zon Speelt in de Bron. Bron, daer een stroom van Nectar vloeyt Tot aen Yvooren paelen, VVaer by een purpur Roosje bloeyt; Om voedsel uyt te haelen, Op u Albaster vel Myn Lief Grucel. Het flickeren van den dagheraet Ist schijnsel uwes ooghjes, De glans die aen den Hemel staet Schuylt onder swerte Booghjes, De schyn van dagheraet Is u gelaet. Het Veldt dat sigh met dau ververst: Dat sijn myn blye sinne, Als 't hert door d'ooghen traentjes perst Uyt Goddelycke Minne, Vernieu ick (door de Min) Myn oude sin.
Hoe dickmaels plaght ick aen de Beeck 't Gedaght met Min te voeden: Alwaer ick in de stroompjes keeck Grucella Schaepjes hoeden, VViens schaduw' ick by dagh In't Beeckje sagh. Alwaer haer stem 't ghetierelier Der Vogheltjes na-bootste: VViens held're kropjes scheenen schier (Vermenght met d'alder-grootste Vreught) een soet geluyt Te kroppen uyt. So menigh blaetjen alsser staet Aen dight bewassen Linde, So menigh stroompjen alsser slaet Door't schomm'len van de winde, De dight beboomde wal Getuygen 't al Hoe vaeck dat ick in 't eensaem VVoudt Al eer de Zon sijn stralen
Op't groen bekleede blader-hout Met schynsel neer liet dalen, Die vreughden heb verwacht In myn gedacht. Maer vrughteloos was 't na die tijt, Als ick van Minne klaeghde, Na zy myn meeningh wist: met spijt Sy menighmael my plaeghde, VVaer door myn Liefdens-vlam Ten eynde quam.
Cookies on Poetry Cove