Stemme: Yets moet ick u Laura vraghen.
IEts moet ick u Boompjes vraghen, Mits dat ghy siet alle daghen VVat hier in dit Bosch geschiet: Of die geen (die myn doet quellen) Nimmermeer u comt vertellen Of zy Liefde draeght of niet? Lieve Telghjes kost ghy spreecken: 't VVeten soud' my niet ontbreecken, Midts ick trouwe Liefde draegh, VVaerom ick veel droeve smerte Lyd' verborghen in myn herte Met gequyningh alle daegh.
Ick sie vaeck de Beeckjes stroomen, Ick vraegh vaeck de stomme Boomen, Die betreurt zyn alle beyd: VVie tot treuringh haer verporre Dat haer groene Telghjes dorre? Maer ick kryghe gheen bescheyt. Gaen ick by de soete Dieren Die seer vrolijck tierelieren, Claegh ick aen haer myn verdriet, En de oorsaeck van myn weenen: Meer gheluyt gelijck de steenen Geeft het soet gevogelt niet. Staen de Bloempjes schoon van kleuren; Hoort het groene Gras myn treuren, En het Vee dat daer in weydt Is bedroeft van mynen't weghen: Ia 't is al met myn verleghen, Om te troosten myn bereydt. So ick by de Beeckjes come, Sien ick droevigh na haer stroome:
Stracx is hare loop gedaen. Vraegh ick waerom zy die staecken? Om dat u bedroefde kaecken Sijn ontciert met brack getraen. VVinden (die't geboomt doet buyghen) VVout ghy Amaril getuyghen Eens de oorsaeck myn's verdriet, Het verdriet dat myn doet claghen, Sughten, weenen, alle daghen: Dat het al om haer gheschiet. Coom ick met myn Schaepjes weyde Aen de Beverwijcker-Heyde: Yeder Schaepje schrickt bevreest Voor t'gevaer, dat mijn de Minne Daer doet comen in mijn sinne, Door't vernieuwen van myn Geest. Hoe myn Amaril sagh dwalen Hier in dese grase dalen Eenigh met myn teere Vee, Ick begon myn droeve sughten,
Maer my Amaril ging vluchten Duynwaert in, op strand, na Zee. Ick gingh voort mijn Schaepjes dryven, 'k Lietse sonder Herder blyven, Alsse waren by de Bron: 'k Heb mijn gang door Duyn genomen, Tot aen strand; daer ick sagh comen Amaril met Coridon. Daer by sagh ick noch vergaren Twee, drie, van die steedse paren, Groeten daer op haer manier Amaril, na Herders wyse, Die manier begon te pryse: 't VVas wat sullen wy maecken hier. Men stemde daer na Duyn te loopen, Om de graesjes vast te knoopen: Coridon teegh eerst voor uyt, Die sou d'eerste graesjes binde, Yeder liep met sijn beminde Sien, wie eerst soud' sijn de Bruyt,
VVat sagh ick al vreemde treecken; 'k Hoorden Amarillis spreecken: Hoe zit Coridon dus stil? Amaril (na haer behaghen) Deed' met dese Letters vraghen: VV. VV. VV. 't Hert VV. VVil.
Dat ghedaen ginght op een scheyen: Yder gingh sijn Lief gheleyen, Doch voor het vertreck ghenoot Yeder Minnaer eerst sijn lusten, Yeder sijn beminde kusten; 't Leven baerde myn de doodt. VVat saeght ghy bedroefde ooghen! Kost myn herte dit ghedooghen Dese trotsheyd ende spyt? Dus zat ick in myn gedaghten: Deed' vast myn bedroefde claghten, Claghende ging ick haer quyt.
Daer sat ick alleen verschoven, Sughtend sagh ick eens na boven, Daer de Zon hem had verschuylt. Schreyend' sagh ick na de Aerde, Aerde, die myn droefheyd baerde, VVaerom is het dat ghy pruylt? VVaerom blyf ick hier alleene Op de strandt, daer ick steeds weene, Om dat strandt de wreede straf, Niet de strand, maer hier geschiedend Dat myn Amaril al vliedend Oorsaeck tot het weenen gaf. Sy is d'oorsaeck dat ick sughte, Sy is d'oorsaeck dat ick vlughte. Amaril! hoe ken't geschien? Daer u ooghen noyt haer daghen Eenigh ontrou in myn saghen, Noch oock nimmer sullen sien,
Ben ick u te sleght van kleeden, Ben ick u te plomp van leeden, Ben ick Boerigh op-gevoedt, Ben ick onbequaem van weesen, VVert myn ommegangh mispreesen, Of gebreeckt het myn aen't goed? VVilt ghy na myn Schaepjes kycken, Die by d'uwe niet ghelycken Amaril, myn Veld-Goddin: VVilt het minst voor 't meest niet kiesen, 't Meeste voor het minst verliesen, VVat schaedt u een Schaepje min? VVilt u gunsten hem verlienen Die u dienstigh soeckt te dienen, En te vieren uwe Ieught, Tracht met sulcken een te paren Daer ghy uwe jonghe Iaren Vrolijck mee verslyten meught. Laet die lighte linckers loopen, Die so schoon in 't oogh by hoopen
Vleyen, smeecken, met gebeen: Schoone woorden veel verlienen, Daer zy schoon mee keunen dienen Al en meenenser niet een. Acht haer niet, hoe schoon zy smeecken, VVacht jou voor die Hoofse treecken, Door de schyn schoon voor-gedaen: 't Is bedrogh; wilt myn gelooven, De Herders gaen haer veer te boven, Neemt myn gulle trouheydt aen.
Cookies on Poetry Cove