Ghebedt veur die ons der deught vermanen.
ONs leuen, o Heere, is meest een vallen ende op-staen, midts onse cranckheydt, des weghs argheydt, ende des vyandts bedeckte laghen: Soo bidd'ick v dan, dat ghy my de gratie gheeft, in dancke te nemen, die my met berispen ende vermaenen de handt bieden, ende willet hun metten eeuwighen loon verghelden. Amen.