VI.
Al waer 't dat liefde daeghs tien0-dusendt ketens braeck',
Van daer ick in soo vast verwerr't ben, en ghewonden,
In dusendt iaren tijdts en waer' ick niet ontbonden,
Soo veel omvaen my 't hert, mijn lief, om u oorsaeck'.
En soo groot is de cracht, soo groot is het vermaeck,
Dat my van my om u verdeylt heeft, en versonden;
Dat, op dat ick in all' dees stricken sy bevonden,
Ick nojt ben sonder vrees' dat ick daer wt gheraeck'.
O! soete ketenen, en ghy o lieue banden,
Die my soo soetelijck het hert praemt, ende bindt,
Dat ick meer ben bevreest voor vryheydt, dan voor steruen:
Ghemerckt ick leu' door u glucksaligh menigh werven,
Wascht, en in sulck ghetal rondom mijn borst u windt,
Dat soo veel sterren claer in Hemel niet en branden.