VIII.
Al waer't der Goden will'n noch eens te doen her-leuen
Lisipp', Apell', Homer', die den prijs, en de croon,
In beeld-sne, schilder-const, en in den boeck, voor loon,
By all' de gheesten cloeck tot noch toe is ghebleuen;
Ghesneden om door haer, ghetrocken, en beschreuen
Te worden, in metael, op berdt, in rhijm-dicht schoon,
't Ghen' in u is versaemt, soo'n sou noit, waerdt ten toon',
Penn', Beytel, noch Pinceel voldoen sulck werck verheuen.
Daerom is 't dat ick nu van wenschen niet en weet,
Noch van Beeld-snijder, noch van Schilder, en Poeet,
Om hamer, verw', oft inckt, o mijn Goddin ghepresen.
De const can dwalen licht, de handt mist, d'oogh' verschiet;
Mijn hert moet dan alleen van u schoonheden wesen
Het marmer, 't tafereel, en 't papier haghel-wit.