II.
Ghy, die daer sit soo hoogh in Heerlijckheydt verheuen,
In 'tmidden 'tbly ghesanck der maeghdelijcker schaer,
Versaemt met een groot heyr van Enghel-gheesten claer,
Waer door u heyligheydt te kennen wordt ghegheuen:
Wie isser, die om u sijn blindt en duyster leuen
Met deughden niet en ciert, van alle sonden swaer
Hem eerst ontladende, en toont in 'topenbaer
Dat alle goedt by't u is roock door windt ghedreuen?
Ick ben gheheel bestaen, verwondert, en verheught,
Als mijnen gheest bemerckt u wijdt-vermaerde deught,
En seggh'; hier door sien wy ons 'teeuwigh goedt belouen.
En, waer tot u bemerck de menschelijcke cracht
Gheheel end' al ghesint met innighlijck ghedacht,
Sy saegh' de schoonheydt t'saem, van hier, en van daer bouen.