XXIIII.
Gaet mijn suchten, gaet, ghy die daer sijt ontsteken
In die lieflijcke vlam, die 't hert bevrijdt van doodt,
Dan welck' ick niet en weet oft liefd' in minnaer oyt
Een waerdigher ontstack, die claerder heeft ghebleken:
Gaet aende coude borst, met minnelijcke treken,
Van mijn verheuen sterr', en soo mijn hitte groot
Te smilten haer coudt ys sal hebben cracht, in oot-
moedt sult ghy haer dus soetelijck aenspreken:
Wt die vlam soo sijn wy ghesproten, die ghedaelt
Is van u ooghen schoon, en 't vier hoort u voorwaer,
Ionckvrouw, dat doodt oft spijt om niet tracht wt te blusschen.
En gaet voordt in haer hert allenghskens daer en tusschen,
Soo dat sy sijnde met haer eyghen vier doorstraelt,
Het bitter, en het soet van haer vier word' ghewaer.