XXIII.
Als die verheuen Son haer seluen vindt vermoeyt,
En, om in rust' te sijn, in 'twater valt verloren,
Dan vallen van de locht de schad'wen, en gheboren
Wordt den nacht, des tot rust' hem alle Dier oock spoeyt:
Alsdan doorsteeckt mijn hert, en altijdt straffer groeyt,
Dien lieffelijcken soet-verghiften scherpen doren:
Pijn' ick m' hem wt te doen, hy is te diep versworen,
En die hem plant', en laet niet toe dat m' hem wtroeyt.
Wee my, dat teghen liefd' gheen cruydt en is van cracht.
Seer wel proefd' het dien Godt, die t'samen sijn beminde
Omhelsende vriendelijck, en quijt werdt t'eender stondt.
Alleen die ooghen schoon, daer ick my verr' van vinde,
En die moordadigh' handt, die my de slaghen bracht,
Can my ghenesen 't hert, en maecken gansch ghesondt.