VIII.
Hoe vele gratien siet m'in die zeeghbaer ooghen,
Om te versoeten gansch dit droeuigh bitter leuen?
Wat onghehoorde deught, gansch hemelsch en verheuen
Soo vele wercken groot en heyligh ons vertooghen?
Hoe vele goeden mildt, en rijck, niet om verhooghen,
Ontfanght een suyuer hert, van haer, die Maeght gebleuen
Is, voor, en naer de dracht; en die Godt heeft ghegheuen
Dat alle schepsel 'thooft sal voor haer voeten booghen?
Sy weten't, daer ghy staet in 'tbinnenst' der ghedachten;
Sy weten't, die ghy 'thert besit met all' sijn crachten,
En die op uwe macht met vast betrouwen rusten.
Sy weten't, die om u all' aerdsche vreught verfoeyen;
Want sy noch door ghestert', noch door natuers invloeyen,
En worden oyt verleydt naer sterffelijcke lusten.