II.
De schoone bloemen, met de lieffelijcke loouen,
Het grasch, en oock de locht, vreught aen een ieder gheuen,
De holen brenghen rust, de waters druck verdoouen,
De boghen, en 't gheweyr oock alle treurigh sneuen,
De schaduwen van 't hert de banghigheydt beroouen,
Den coelen soeten windt doet ieder lustigh leuen:
Wee my, die gheen vermaeck oyt en vermach te vinden,
In bloem, loof, grasch, locht, hol, water, bogh', schaduw', winden.