V.
Het sinnelijck ghesicht is menighmael in strijdt,
Met 'tghene dat ons wordt van hemel neer ghesonden;
Waer door de swacke siel in twijfel wordt bevonden,
Welck van dees goeden beyd' den mensch oprechtst verblijdt.
Maer naerdemael dat ghy daer aen verschenens sijt,
Volmaeckt soo,, dat natuer' noch Godt noyt mensch sulcks ionden,
Soo macht 'tvrymoedighlijck nieuw' wonderen verconden,
En wordt gansch claer, en bly, van schemelingh bevrijdt.
Want als u groote deught van mijn verwerr'de sinnen
Ophoudt den scheeuen loop, en wt ghetrouwer minnen
Den sterffelijcken wil gheleydt door rechter straet';
Dan voel' ick van ghelijck mijn sterffelijck beroeren
In hemelsch gansch verkeert, en dit leegh dal vervoeren
Daer bouen; oock soo wordt gansch hemelsch aerdtsch ghewaedt.