XXI.
Liefd', hoe ben ick aldus ghevoelend' in mijn hert
Het vier, en 't ijs, die daer haer cracht doen t'samen blijcken?
En sonder datmen merckt het ys voor 't vier beswijcken,
Noch dat door 't ijs de vlam noit wtgheblust en werdt?
Rouw, sekerlijck seer straf, die in mijn borst my smert
Door groote hitt', en coud', daer gheensins en wilt wijcken
Het een voor 't ander iet, maer euen wreedelijcken
Altijdt meer ende meer valt 't een en 't ander herdt.
Alleenlijck stelt te werck u ys, o machtigh Heer;
Oft comt alleen mijn hert met uwe vlam verteyren,
Is 't dat ghy van mijn doodt soo seer begheyrigh sijt:
Want ick m'wt desen druck can trecken nimmermeer;
En tweederley venijn en can de mensch niet deyren,
Ter wijlen het een quaedt met 't ander is in strijdt.