XII.
Dat lustigh dertel wildt, dat speelt, vermeydt, en vliedt,
In de ghebloemde maendt van sijn schoone iaren;
En dat soo soetelijck het hert van veel Minnaren,
Met lieffelijcken list brenght in ghewenscht verdriet;
En is gheen tyger, noch gheen quaedt ghediert' oock niet,
Oft ander wildt, ghesint tot ons' schaey, en beswaren:
Maer een, 'twelck schijnt dat tracht sijn seluen niet te sparen
Om roof te sijn van die't wt ganscher hert bespiedt.
Gheluckigh is hy wel, die sijn voetstappen schoone
Vervolghende, 't betrapt aen een claer waters-kant,
Oft in een bosch, alwaer 't te slapen is ghewoone:
En dat het dan, ontwaeckt, comt met sijn eyghen handt
Hem, d'hemelsche ghedaent' voorstellende ten toone,
Den gordel selfs ontdoen, en sijnen bogh' ontspant.