Sonet. Ter eeren vanden E. Heer, Ioost de Harduyn.
VLicht naerstigh, Musen, vlicht met u sneeu-witte handen
Nieuw' Lauwer-cranssen groen, voor Harduyn vermaert,
Die soo sijns moeders tael' doorluchtight en verclaert,
Dat sijnen naem hem spreydt door all' de Nederlanden.
en ghy, die u ghevoelt oock vierighlijck te branden
Door ieuer tot de const', die ons sijn handt hier baert,
Bedanckt hem, en bewijst hem eer', want hy is 'twaerdt,
Die daer verbaest doet staen soo veel selsaem verstanden.
Glucksaligh is hy wel, die met snell' veders licht,
Van 'tEer'-loos volcksken slecht ont-vliedende 'tghesicht,
Ontladen, sich verheft by 'shemels schoone scharen:
En, die, van hoogh bestraelt, met sijn gheleerdt verstant,
Sich heeft ghemaeckt van stael, en herden diamant,
Soo sterck', en vasten schildt, voor het verloop der iaren.