VII.
Soete lieflijcke velden,
Daer de wanckelbaer winden
Om 'tseerste beuen doen de groene linden;
En daer met een gherammel aenghenamigh,
Loopt een beecksken bequamigh:
Maer ghy, mijn schoon beminde,
De Son sijt, die verfraeyen,
Dees velden doet, alwaer u oogen draeyen;
Soo dat van strandt tot strandt, van wey tot weyden,
Ick cranssen sal voor uwen naem bereyden.