XVI.
De liefde die ick draegh' tot u, mijn wtvercoren,
En canmen met gheen tongh' tot gheender uer' wtspreken;
Oock soo'n mach sy niet sijn by ander vergheleken,
Die immer wesen sal, is, oft oyt was te voren.
Van dat ick u eerst sach, soo werdt van my ghesworen
Dat ick noit mijne trouw en soude t'uwaerdts breken;
Want ick my voorstaen liet (is 't naemaels niet ghebleken?)
Dat ick tot uwen dienst alleenlijck was gheboren.
'kHebb' mijn voornemen vast tot noch toe onderhouwen,
Ghelijck ick sal altijdt, noyt sal het my berouwen:
Wat sal ick dan daer door becomen, ende winnen?
Men seydt ghemeynelijck, en dat niet sonder reden;
Die weer bemint wilt sijn, moet trouwelijck beminnen:
Och! hadd' ick dat gheluck, ick leefd', en stirf in vreden.