III.
Waerom en mach ick my in mijn quadt niet verblijden,
En in een soet ghesanck verhalen mijn verdriet;
Als Ionck-vrouw, wiens ghelijck de claer Son niet en siet,
In schoonheydt, eer', en deught; my eeuwighlijck doet lijden?
Alsoo groeyt in haer hert den lust, om t'alle tijden
Te trecken wt mijn oogh' een bitter traen-verghiet,
Ghelijck my, siende dat 't naer haeren wensch gheschiedt,
Sal alle swaer ghepijn tot soetigheydt bedijden.
O! aldersoetst mijn vier; o! aldersoetste wonden;
Soete banden, waer in ick brandende soo soet,
Treur' soetelijck, en quel', mijn vrijheydt gansch verachtende.
Brand', blaeck', breeck', steru' mijn hert, door liefde vast ghebonden
Want ick van u ontfangh', en altijdt ben verwachtende
Soo groote soetigheydt, dat ick u dancken moet.