V.
Siet, naer den daeghraedt schoone,
De Son, die ons comt met haer licht gherieuen,
Waer door ick keer', ghewoone
Te sien de ghen', die mijn hert doet verlieuen.
Van haer minlijck ghesichte.
Voed' ick my soo, dat nerghens ick en ruste,
En daerom hebb' ick luste
Te blijuen hier daer ick mijn hert verlichte.
En hoe wel my benouwen
De stralen claer, en hitte doen ghedooghen,
Soo wild' ick die schoon ooghen,
(Soo soet is my den brandt) altijdt aenschouwen.