III.
O! van mijn hert en sinnen
Alleen besitster waerdigh, Ionckvrouw schoone,
Rijck van deughden, en eeren,
Die bouen alle maeghden spant de croone:
Keert doch, keert wederom, wilt wederkeeren.
Sonder u dese velden,
Voormaels ghebloemt, en groene,
Schijnen dorr', en dees linden
Ghestelt tot gramschap van de sture winden:
Maer, keert ghy wederom, in een omdraeyen
Sal de locht gansch verfraeyen;
De cruyden, en de bloemen
Die sullen weer becomen,
En, ghy by ons ghebleuen,
Ick, die nu treure, sal dan vreughdigh leuen.