IV.
O wat een kusken soet hebb' ick laetstmael ontfanghen,
Van mijne Ionckvrouw schoon; 'k en weet niet oft 't haer ionst,
Of of't mijn diefte was: maer, was dit dieft' en const,
Soo'n sy daer niemandt oit, die naer ionst hebb' verlanghen.
Ghy, liefde, wordt vry dief, 'kvergheeft u willighlijcken,
En laet de ghift' en ionst gheheel voor dief te wijcken.