I.
GHelijck d'oogh', die 't ghesicht crenckt in der Sonnen stralen,
Weer tot haer seluen keert, en niet met allen siet,
Maer om haer swacke cracht is droef, en in verdriet,
Dat by 'tverheuen licht haer licht niet en mach halen:
Soo is oock mijne cracht bedroeft, vol swaerder qualen,
In't claer waerd' aenghesicht, daer alle licht voor vliedt;
Waer wt een schoonheydt spruyt, dat, hier op aerdtrijck niet,
Maer een soo groote ghift' vercrijght m'in 's Hemels salen.
Sal dan sterflijcke tongh' te vollen connen prijsen
Eeuwighe schoonheydt claer, en waerdighlijck bewijsen
Door aerdsche leeghe spraeck' den glans van 't hooghe licht?
Ick sal beghinnen gaen; maer, och! wat is gheleken
('t En sy dat sy van Godt door graci wordt ontsteken)
Een cleyne ghenster viers by 'sHemels hel ghesicht?