Petr. Hor che'l ciel, e la terra, e'l vente tace. XXVI.
Als Locht en Aerdtrijck swijght, met all' der winden scharen,
En voghels, en ghediert' den slaep houdt vast ghebonden,
Den nacht met sijn ghesterrt' doet sijn ghewoone ronden,
En in haer bedd' de zee leyt stil, en sonder baren:
Dan waeck' ick, denck', brand', schrey, en die my gheeft beswaren
Tot mijn soet lijden, och! is voor my t'alle stonden.
Vol gramschap, strijdt, en druck, wordt mijnen staet bevonden,
Doch op haer denckende hebb' eenigh cleyn wel-varen.
Dus van een leuende en claer fonteyn comt smaeck
Van bitter, en van soet, daer ick my mede voede;
Alleen een handt gheneest, en wondt my tot den bloede:
En op dat mijnen druck ter hauen noyt en raeck',
Tien duysendt-mael des daeghs steru' ick, en word' herboren,
Soo verr' ben ick van mijn behoudingh', gansch verloren.