XIII.
O eenigh onderhoudt van mijn cort eyndigh' leuen,
O Minlijck' ooghen claer, waer wt den schutter blindt
Heeft dusendt pijlen snel, en dusende gheswindt,
En gheenen te vergheefs tot my-waerdt oyt ghedreuen.
All' mijn cracht is in u vertrocken, en ghebleuen,
Tot u com' ick ontfaen mijn welvaert, soo bemint,
Als die alleen gheneest de qualen, en verblindt
De wonden, die ghy my (schoon ooghen) hebt ghegheuen.
Ghy sijt alleen mijn sterr', mijn vreught, en mijn gheluck;
Allen ghy eynden cont mijn pijn, en mijnen druck;
Druck, doodtelijcken druck van mijn siel, bloot van crachten.
V groote claerheydt dan will' my ghenadigh sijn,
Door eenen schoonen dach licht gheuend' ende schijn
Aen mijnen duyst'ren nacht van droeuighe ghedachten.