XII.
Gaet bly ghedachten, gaet; gaet by u son verheuen,
Ghemerckt voor eenen tijdt u ooghen wordt onthouwen
Dat hemels aenghesicht van u Goddin t'aenschouwen,
Het welck den hooghsten prijs daer bouen is ghegheuen.
Gaet reyn begeerten, gaet; wilt eeuwighlijck aencleuen
D'oprechte schoonheydt hoogh, en met een vast betrouwen
Het hert laet mede gaen, daer noyt en sal vercouwen
De liefd', en daer door deught is alle quaedt verdreuen.
Gaet, end' en wilt tot my noyt wederomme keeren,
Maer van nu aen den glans u te ghewennen leeren,
Daer nimmer gheenen nacht den dach en doet verdwijnen.
Gaet vrijelijck, gaet aen, vermaeckt u in die stralen:
Want al hoe wel sy nu noch aen mijn ooghen falen,
Nochtans in u schoon licht sie ick my licht verschijnen.