Petr. Amor, Fortuna, e la mia mente schiua. XXVII.
De liefd', en het gheval, met mijn verwerr't verstandt,
Vervremdt van 't ghen' dat 't siet, ghekeert tot het voorleden,
Verdrietighen my soo, dat ick beny' met reden
Wel somtijds 't volck dat daer is op het ander strandt.
De liefde breeckt my 't hert; van allen onderstandt
Berooft my het gheval: waer door 't verstandt t'onvreden,
Verwoedt, en hem beclaeght; en soo, altijdt bestreden;
Is 't noodigh dat ick leu' in pijn, in druck, in brandt.
'k En hop' niet 't wederkeer van mijne soete daghen;
Maer eer altoos van quaedt en ergher my te steken,
En hebb' alree ghedaen de helft van mijnen loop.
Och! niet van Diamant, maer van ghelas, verslaghen,
Sie ick my wt der handt neer-vallen alle hop',
En mijn ghedachten all' in't midden haer doorbreken.