III.
Is't dat mijn schoone bloem, mijn suyuer bloem verheuen,
Die gheeft soo soeten reuck voor diese maer aenschouwt;
Bloem, die 't sneeu ongheraeckt in witheydt gaet te bouen,
Vercoelingh' van elck hert, groot, edel, hoogh, en stout,
Van u, mijn tranen heet, ontfanght, en houdt haer leuen;
Met dusenden schiet wt claer drupkens waerdt om louen,
En soo dees ooghen beyd' niet vochts ghenoch en leken,
Tot eeuwighe fonteyn voor haer het hert laet breken.