XXII.
De winden door de locht haer, ruysschende, vermeyen;
De bloemen, en het cruydt staen op het veldt verblijdt;
'tGheboomt' beghint alom nieuw bladers wt te spreyen,
Tevreden, en ghestilt, door den beminden tijdt;
In 't aldersoetst gheluydt, en lieffelijckste vleyen
Singhen de vogheltiens haer liefden breedt en wijdt;
En al 't ghedierte lacht in bosschen, en in weyen,
Den leuendighen brandt vercoelende met vlijt:
Maer ick, och laes! altijdt benauw' m'in vierigh blaecken,
Berooft van 'tseer ghesicht, en van de woorden wijs,
Die groote soetigheydt, en vreught my deden smaecken.
Ick vlied' de Son, en 't Licht versmadigh met afgrijs;
En dat my 't herte brek' ben in ghedurigh haecken,
Verr' van die schoonheydt, die mijn siel gheeft lof en prijs.