XVII.
Ionckvrouw, met 'tblinckende, claer, lieflijck, wtghelesen
Licht van u ooghen schoon ontsteeckt ghy soo 't ghedacht
Van uwen dienaer trouw, en doet soo-danigh wesen,
Dat hy all' ander vreught, en vrolijckheydt veracht.
Doch dees mewaerdigheydt in u ghemoedt gheresen
Verandert niet, soo ghy prijs, ende lof verwacht;
Maer in u seluen noch, om meer te sijn ghepresen,
Veel lustigher, en schoon altijdt te worden tracht.
mijn hert leeft, en verlust in de twee vlammen soet
Van uwer ooghen glans, en voelt alsulcke cracht,
Ghelijck als vande Son de minder Sterren halen:
Daer naer is in mijn doodt te vreden het ghemoedt,
Als ghy van my verscheydt, ghelijck in d'haer den nacht,
Als sy niet meer en sien der Sonnen claere stralen.