Sonet.
GHeest, van wie alle gheest ontfanght verroer, en leuen;
Gheest, die, om ouer al te spreyden uwen naem,
Maeckt' uwer boden tongh' tot alle tael bequaem,
Waer door 'tlicht des gheloofs de wereldt is ghegheuen.
O! Goddelijcken Gheest, van eeuw' tot eeuw' verheuen,
Wt wie den vrede spruyt, met alle deught lof-saem,
Waer sonder niemandt u can wesen aenghenaem:
Gheest, die u mildigheydt ons toont in gauen seuen.
Stort u doorstraligh licht in ons verblindt verstandt;
Ontsteekt ons' herten coudt met uwer liefden brandt;
En ons' lichamen cranck wilt door u cracht verstercken:
Den Vader laet door u ons weten, bidden wy;
Den Soon ons kennen doet: gheloouen oock, dat ghy
Sijt haerder beyder Gheest: en ons gheloof bewercken.