Psalm CXXXII.
1.
Denk, Heere! aan David en zyn leed; Dat by u zwoor, geloften aan Den held van Jakob heeft gedaan: ‘Indien myn' voeten (luid zyn eed) Ter tense van myn huis ingaan;
2.
‘Zo ik to bedde stapp', gezind Te rusten; de oogen in 't geweld Van slaap of sluim'ring hebb' gesteld; Tot ik den Heere een' plaatse vind' En wooningen voor Jakobs held.
3.
Wy hoorden van haar te Efrata, En vonden ze in het woud gebragt. Laat ons Gods Huis ingaan, bedagt Te buigen voor zyn' voetbank: staa Ter ruste op, Heer! met de ark der kragt.
4.
Dat uwe priesters met het recht Bekleed zyn; dat een vreugdelied Opheffe elk dien gy gunst aanbied. Weer, Heere! om David uwen knegt, Het aanzigt uws gezalfden niet.
5. God zwoor aan David waare reên, Die vast gaan: ‘van uws zaads getal Zal één uw' troon bekleên, 't staat pal. Indien uw' zoons 't verbond natreên; De wet die ik hen leeren zal,
6.
‘Dan zullen ook hunn' zoons uw' troon Bezitten tot in eeuwigheid: Want God heeft Sion zig bereid En uitverkooren, ja ter woon' Voor zig begeerd, en dus gezeid:
7.
‘Dit is myn' rust; myn lust bestaat Hier eeuwig; 'k zal haar vol en groot Spys geeven, aan haar armen brood, Haar' priesters kleên in heilgewaad; Tot vreugd voor ieder gunstgenoot.
8.
‘Daar zal ik Davids hoorn een' spruit Verwekken, myn' gezalfden tot Een' lamp bereid, zyns vyands rot Met schaamt' bekleên, zyn kroon als 't kruid Op hem doen bloeijen tot zyn lot.
Cookies on Poetry Cove