Psalm XVI.
1.
Bewaar me, o God! myn hulp, myn toeverlaat.
O! myne ziel; dit was tot hem uw' reden:
Gy zyt de Heer, en myne goedheid gaat
Tot u niet, maar tot heiligen beneeden,
Tot hen die zyn in heerlykheid gesteegen,
Waartoe myn here volkomen is genégen.
2.
De smert van hen, die valse Goden eer
Bewyzen, zal vermeerd'ren alle dagen;
Myn outer slorp' hun offerbloed niet meer:
'k Zal nooit hunn' naam op myne lippen draagen.
God is het deel en van myn erf en beeker.
Myn lot is, Heer! in uw' bewaaring zeeker.
3.
De snoeren zyn in 't lieflykst tot myn lot
Gevallen, ja, een erf op 't hoogst to pryzen:
Geloofd zy, die my 't goede ried, myn God;
Waarvan my 's nagts myn' nieren onderwyzen.
Ik stel den Heer geduurig voor myne oogen,
En wankel nooit, gesterkt door zyn vermogen.
4.
Dit baart my vreugd; myn vlees wagt veilig erf.
Gy zult myn' ziel niet in de hel verlaaten,
Noch dulden dat uw heilige ooit verderf'.
Gy God! zult my doen gaan op 's lévens straaten;
Daar is altoos uws aanschyns vreugdverzaaden,
Uw' rechterhand met lieflykheên belaaden.