Psalm XXXVIII.
1. Straf my niet in grammen moede, Spaar de roede Van uw' toorn aan my, o Heer! Want gy deed op my uw' pylen Needer ylen, En uw' hand kwam op my neêr. 2. 'k Heb, door de al te felle slagen Van uw' plaagen, Niet één lid geheel aan 't lyf; Alle vréde is nu verdweenen Uit myn' beenen, Door myn zondelyk bedryf. 3. Want myne onrechte euvelstukken Doen my bukken, Zyn te zwaar en hoog gelaân; 'k Zie myn' stinkende etterbuilen Heel vervuilen, Door myn al te dwaas bestaan.
4. 'k Ga, met neêrgeslaagene oogen, Krom geboogen, Al den dag in 't zwart gekleed; Zelf in de innerlijke léden Ben heeden Gants verbroken, gants vol leed. 5. Krank, verbryzeld, uitermaaten Ongelaaten, Brul ik als een leeuw in 't wood. Gy nu ziet al myn begeeren, Heer der Heeren! Die myn zugten zelfs aanschouwt. 6. 't Kloppend hert de kragt ontvloogen, Zwak van oogen; Schouw ik naauw den dag meer aan; Wyl myn' vrinden, naaste maagen, Om myn' plaagen, Bang en schuw, van verre staan. 7. Zy, die op, myn' ziele mikken, Leggen strikken; Zy, die loeren op myn kwaad, Spreeken slegs om my te krenken, En bedenken Snoods vonden, vroeg en laat. 8. Daarenteegen boor ik heeden Taal noch réden; 'k Ben als stoor en zonder spraak, Als een man die, doof geboren, Niets kan hooren, 'k Spreek, als stom, niets voor myn' zaak.
9. Heere! ik hoop gy zult myn steenen Oors verleenen: Want al sloeg ik geen geluid, 'k Bad, dat zy zig in myn lyden Niet verblydden, 'k Bad, en sprak 't inwendig uit. 10. Als ik immer stonde op 't vallen Zouden ze allen Zig verheffen over my; En ik gaa reeds hinkebeenen, (Waar wit 't heenen?) Stadig blyft de smert my by. 11. Heere! van myn onrechtswégen Zeer verlégen, Maak ik u myn schuld bekend: 't Rot myns vyands groeit vast kragtig; Hy word magtig Die my valslyk haat en schend. 12. Zy, die kwaad voor goed vergelden, Last'ren; schelden, Omdat ik na 't goede tragt. Heer! verlaat my niet in nooden, God der Goden! Help my haastig, geef my kragt.
Cookies on Poetry Cove