Psalm VII.
1. Onwrikb're rots om op te bouwen, O God! de God van myn betrouwen, Verlos en red me uit 's vyands hand; Opdat hy niet, met leeuwen-tand, Myn' ziele roove en my verscheure, Terwyl ik zonder helper treure. Heb ik, o Heer! daar na gedaan? Is 't onrecht uit myn' hand gegaan?
2.
Heb ik het kwaad met kwaad vergolden, Myn' bondgenooten ooit gescholden, (Ik, die, gulhertig, heb gered, Dien, die my te onrecht hield bezet,) Zo volg' de wraak op myne hielen, Zo mag de vyand my vernielen; Hy doe myn léven, eer en lof, Te schande treeden in het stof.
3.
Rys op, in toornigheid ontsteeken; Verhef u, Heere! om 't kwaad te wreeken Aan myn' benaauwers; ag! ontwaak, Handhaaver van de rechte zaak'! Zo zal u 's volks gemeente omringen; Styg, boven haar, ter hémelkringen. 'k Weet dat de Rechter van 't Heelal Den volk'ren recht verschaffen zal.
4.
Richt my, myn God! naer't snoer myns meetens, En naer de oprechtheid myns geweetens; Laat tog eerlang het einde zyn Van aller boozen boos venyn. Die hert en nieren stelt ter proeve Zy den oprechten ten behoeve. Myn schild is by den Heer, 't behoud Van elk die recht op hem vertrouwt.
5.
God richt naer recht van alle zaaken; Hy laat zyn' gramschap daaglyks waaken, En zal, om 's zondaars harden aard, Den wetsteen passen op zyn zwaard; Hy heeft, tot affchrik der tyrannen, Zyn' boog met doodlyk tuig gespannen, En zal zyn' pylen af doen gaan Op allen die hem teegen staan.
6.
De boosheid, zwanger en voldraagen Van moeite, is in haare arbeidsvlaagen Van onrecht; hier zal 't leugenkind De kraampop zyn die ze over wint. Zy heeft een diepen kuil geschootens, Om anderen daarin te stooten; Maar eind'lyk is zy zelf geraakt In deezen put, door haar gemaakt.
7.
Den steen, om and'ren meê te deeren. Zal ze op haar eigen kop zien keeren, En voelen 't onrecht en geweld Op haaren Scheedel neêrgeveld. Maar ik, ik zal den God hier boven Naer zyn' gerechtigheid nog looven; Ik zal met Psalmen 's Heeren naam Doen gaan op vleug'len van de faam.
Cookies on Poetry Cove