Psalm XXXVI.
1.
Des booswigts overtreeding spreekt
In myn gemoed, dat hem ontbreekt
De waare vrees des Heeren:
Hy vleit zig in zyn eigen oog,
In plaats van op een vroom vertoog
Van onrecht af te keeren.
Onrecht en snoô bedriegery
Zyn in zyn' mond bestorven, hy
Verleent de deugd geene ooren;
Te bedde smeed hy 't overleg
Om voort te gaan den kwaaden weg,
En de ondeugd na te spooren.
2.
Uw' goedheid, Heer! gaat 's hemels trans,
Uw' waarheid aller sterren glans,
Uw recht 't gebergt' te boven;
Uw oordeel gaat dies buiten peil
Dat u, voor waar behoud en heil,
En mens en beest moet looven.
Hoe dierbaar is uw' goedheid, God!
Waarom ook 's mensen kind'ren tot
Verschuiling t' uwaarts komen:
Zy worden dronken van het vet
Uws huizes, en gy drenkt ze met
Uw' weekle- en wellust- stroomen.
3.
Want 's lévens bron is by u, 't licht,
Uws aanschyns straalt in ons gezigt:
Strek over uwe knegten,
De kenners Gods, uw' goedheid uit;
Geef uw' gerechtigheid ten buit
En erfgoed der oprechten.
Gedoog niet dat der boozen voet
My trappe, of dat ik zwerven moet',
Door 's boozaards av'rechts wyzen.
Aldaar, aldaar zyn ze eens vooral
Die 't onrecht doen, ten laagsten val,
En kunnen nooit verryzen.