Psalm XLVI.
1.
Klaarblyklyk is de God der Goden
Een' toevlugt, sterkte en hulp in nooden:
Dies treft ons nimmer vrees des kwaads,
Schoon de aard' veranderd wierd' van plaats;
Al vielen ook de steile rotsen
In 't hert der zeen; de golven klotsen
En slaan vry, steig'rend', dat ze, in 't woên,
Het hoog gebergte dav'ren doen.
2.
Van kleine beekjes uit de stroomen
Zal aan Gods stad verblyding komen,
Aan 't Heiligdom, daar God betoont
Dat hy 'er zelf in 't midden woont:
Die stad zal wank'len noch beweegen,
Zal 's morgens deelen in zyn' zeegen.
De heid'nen waaren t' zaam in roer,
De koningkyken in rumoer:
3.
God had zyn' stem slegs opgehéven,
En de aard' versmolt, is weg gedreeven.
Doch is de Heirvorst, Jakobs God,
Met ons, en ons verhéven slot.
Komt herwaarts, ziet de kragt des Heeren,
In 's waerelds grondvest om te keeren;
Ziet weêr zyn' kragt, in 't oorlogs-paard
Te temmen, tot aan 't eind' der aard';
4.
In boog en spiets van een te breeken,
Heirwagens in den brand te steeken.
Hy zegt: laat af, laat af, beken
Dat ik uw God en Heere ben:
Al 't heidendom zal myn vermogen
Erkennen, de aarde zal 't verhoogen.
Gy zyt, o Heirvorst! Jakobs God!
Met ons, gy zyt ons hoogste slot.