Psalm CVI.
1.
Haléluja. looft, looft den Heer: Want hy is goed, ja immermeer Blyft zyne goedheid ongeschonden. Wie zal des Heeren mogendheên Uitspreeken? wie, met penne of monden, Zyn' lof verkonden, gants ontleên?
2.
Welzaalig, die het recht betragt, Die 't altyd doet en neemt in acht. Gedenk aan my in 't welbehaagen Uws volks, o Heer! kom my met trouw En heil by; dat ik, vry van plaagen, Der uitverkoor'nen goed aanschouw';
3.
Ja, dat ik, net uw volk ook bly', Roem draage met uw erfdeel: wy, Met onze vaders, overtraden Verkeerd, gedlooslyk, uwe wet; Zy hebben op uw' wonderdaaden In 't land Egipte niet gelet:
4.
Zy hebben aan de grootte en kragt Van uwe goedheên niet gedagt: Maar by de zee, de schelfzee, waaren Zy wéderspannig; doch om de eer' Zyns naams kragtdaadig te openbaaren, Verloste en redde hy ze weêr.
5.
Hy schold de schelfzee, die wierd droog; Daar hy ze ook door den afgrond toog, Als waar' 't door dorre woestenyen; Hy heeft ze uit handen, boei en band Der haat'ren, hunne weêrpartyen, Verlost, bevryd van 's vyands hand.
6.
Hunn' weêrpartyen zyn volstrekt Door 't water van den vloed bedekt, Daar niemant over is gelaaten: Toen hebben ze aan zyn woord geloofd, Zyn' lof gezongen; doch vergaten Zyn' werken haast, te los van hoofd.
7.
Zy wagtten niet na zynen raad, Maar waaren, nooit in lust verzaad, Belust in 't woud; den Heer der Heeren Verzoekende in de woesteny': Die gaf, voldoende hun begeeren, Hen doch een' magerheid daar by.
8.
In 't heir is Mozes door hunn' nyd, Met A'ron, zelf van God gewyd, Te fel bestreeden; de aard' spleet open, Zwolg Dathan in, bedekte voort Abirams huichelrot, by hoopen Door vuur en vlam verbrand, versmoord.
9.
Voor 't kalf, by Horeb door hunn' hand Gegooten, knielden ze in het zand; Zy deên hunne eer een' os gelyken Die gras eet, dagten niet meer aan Hunn' Heilgod, die zo groote blyken In 't land Egipte had gedaan;
10.
Die in Chams land veel' wonderheên, En aan de schelfzee deed al 't geen Wat vreeslyk was, ja zig liet hooren, Dat hy ze uitroeijen zou ten grond', Indien knegt Mozes, zyn verkooren, Niet in de scheure en bresse stond'.
11.
En dus door zyn gebéd verworf', Dat hy ze niet in toorn verdorf'. Zy, die 't gewenste land verachtten, Geloofden aan zyn' reên noch woord, Maar hebben, morrig en vol klagten, Na 's Heeren stemme niet gehoord:
12.
Dies hief hy teegen hen zyn' hand, En zwoor, dat hy ze in 't woeste land Ne^ervellen zou; ja dat hy onder 't Afgodis heidendom hun zaad Neêrvellen zou, en hen byzonder Verstrooid doen zyn door land en staat.
13.
Zy hebben zig gekoppeld aan Den Baäl-Peor, zig misgaan In 't offer van de dooden te eeten, Den Heer vergramd door hun bedryf; Dies kwam hen, voor zo stout vermeeten, De plaag, inbreekende, op het lyf.
14.
Maar Pinehas stond op, nam wraak; De plaag was weg: hem is die zaak Voor recht gereekend, van geslachten Tot in geslachten immermeer. Aan 't water van hunn' twist en klagten Vergramden, tergden zy hem zeer.
15.
Om hen is 't Mozes bang geweest: Want zy verbitterden zyn' geest, Zo dat hy, onbedagt van monde, In woorden iets heeft misgetast. Zy roeiden 't volk niet uit ten gronde, Gelyk de Heer hen had belast.
16.
Zy hebben zig vermengd, onteerd Met heid'nen, en hun werk geleerd; Zy zyn, met dienst daaraan te toonen, Verstrikt in 't net van de afgodspop; Zelf offerden zy hunne zoonen En dogteren den duiv'len op.
17.
Zy hebben het onschuldig bloed Van zoonen, dogt'ren, zeer verwoed Vergooten, en ze als offeranden Aan Kan'ans afgoôn toegebragt; Door deeze bloedschuld zyn de landen Geheel ontheiligd en veracht.
18.
Door hunne werken hebben zy Zig gants ontreinigd, hoereery Bedryvende met hunne daaden; Dies ook de Heere, teegen dat Verkooren volk met toorn belaaden, Een' grouwel aan zyn erfdeel had.
19.
Hy gaf ze ook in de hand van 't rot Der heid'nen; zynde te hunn' spot Beheerst van haaters; van partyen Vyandlyk onderdrukt in 't land: Zy zyn door hen aan alle zy'en Verneederd onder hunne hand.
20.
Hy heeft ze meenigmaal gered; En nogtans hebben zy hem met Hunn' raad verbitterd; ja zy teerden Door ongerechtighéden uit: Hy zag 't, als ze angstig tot hem keerden, En hoorde doch hun noodgeluid.
21.
Ten hunnen beste dagt hy trouw Aan zyn verbond, en had berouw, Naer zyne gunst, zoveel bevonden, Was hen barmhertig als weleer Voor 't oog van die ze boeiden, bonden. Verlos ons, onze God en Heer!
22.
Vergaar ons uit de heid'nen t' zaam; Opdat wy uwen heil'gen naam Lofgeeven, ons tot roem en waarde: Lof volg' den God van Isr'el na, Eeuw uit eeuw in; al 't volk der aarde Zegge Amen, zegg' Haléluja.
Cookies on Poetry Cove