Davids psalmen

Psalm CXV.

1.

Niet ons, niet ons, maar uwen naam zy, Heer! Om uwe gunst en waarheids wille de eer. Waartoe der heid'nen vraagen: Waar is hun God? daar onze God tog woont In 's hémels troon, daar hy in alles toont Te doen naer zyn behaagen.

2.

Hunne afgoôn zyn goud, zilver, in den grond Maar mensen werk: zy hebben wel een' mond, Maar nooit daar meê gesproken; Wel oogen, doch zy zien niet; ooren, daar Zy nogtans niet meê hooren; neuzen, maar Daar nooit meê word gerooken.

3.

Zy tasten niets, schoon handen hebbende, aan; Zy kunnen met hunn' voeten gants niet gaan; Zy geeven door hunn' keelen Geluid noch stem: elk die ze houwt of bouwt Zy hen gelyk: elk die op hen vertrouwt Hebbe in hun lot te deelen.

4.

Maar Israël vertrouwe op God gewis, Met A'rons huis; wyl hy hun helper is, Hun schild, de God der Goden. Gy lieden die den Heere eerbiedig vreest,

Vertrouwt op God, die altoos is geweest Uw' hulp en schild in nooden.

5.

De Heere, die ten beste aan ons gedagt, Zal Isr'els huis, zal A'rons naageslacht Met zeegening vereeren, Zal zeeg'nen die hem vreezen, klein of groot; Hy zal in uw' en uwer kind'ren schoot Den zeegen steets vermeêren.

6.

Gy lieden zyt in 's Heeren gunst geraakt, Die hémel, aarde en alles heeft gemaakt War adem heeft of léven; Den hémel doch behield hy voor zyn' troon, Terwyl hy de aard', zyn voetschabel, ter woon' Aan 't mensdom heeft gegeeven.

7.

Gods lof word door de dooden nooit verhaald; Nooit zullen die ter stilte zyn gedaald Lofspreeken t' zyner eere; Maar wy te zaam, wy zullen van nu aan Gods lof alom en eeuwig doen verstaan. Komt, looft nu, looft den Heere.