Psalm LXVIII.
1.
Rys op, o Heere! en 's vyands rot, Dat u in haat versmaad, bespot, Zal vlugtend van u keeren, Voor u verdwynen als een' rook; Het zal, als was voor 't vuur smelt, ook Versmelten, 't zal verteeren. De oprechten zullen nu verheugd Voor God gaan hupp'len, gants vol vreugd. Komt Gode Psalmen zinger; Verhoogt den weg voor hem, die ryd Op vlakke velden, God altyd; Komt vrolyk voor hem springen.
2.
Hy, God, der weezen vader, toont Zig wee'uwenrichter, daar by woont In zyne heilighéden; Die kind'ren geeft in 't eenzaam huis, Gevangens lost, maar 't boos gespuis Op dorren grond doet treeden. Toen gy voor 't volk, o God! toen gy Voorheen toogt in de woesteny', Stond de aard' to schudden, beeven; De hémel droop, ja zelf de rots Van Sinaï, voor 't aanschyn Gods, In Isr'el hoog verhéven.
3.
Gy zond zeer milden reegen neêr, En sterkte uwe erfenis, o Heer! Die mat was en verlégen: Gy hebt door uwe goedigheid Den hoope uws yolks uw' gunst bereid, Den armen uwen zeegen. God gaf ons wéder stof tot spraak; 't Was al met tyding' tot vermaak Dat elk ons oor kwam streelen Der heiren vorsten vlooden heen; Die 't huis gebleeven was alleen Zat onzen buit to deelen.
4.
Alschoon gy tussen in een paar Steenryen laagt, gy zoud aldaar Met zilverglans afschynen, Als duivenvleugels, die, aanschouwd Van 't zonlicht, blinken als het goud, Gegraaven uit de mynen. Toen God de koningen 't bezit Deed ruimen, wierd zy rein en wit Als sneeuw op Tsalmons kruinen. 't Spits Bazan is 't gebergte Gods; 't Gebergte Bazan is een' rots Vol bulten, hooge duinen.
5.
Bultbergen! huppelt vry; de Heer Verkoos op deezen berg, vol eer, Een' wooning, nooit te breeken. God heeft miljoenen wagens, en Hy is, volheilig, onder hen Een Sinaï gebleeken. Hy toog om hoog, en heeft door kragt Den kerker zelf in boei gebragt; Zyn' gunst en gaaven toonen Den mensen, zelf die, driest en dom, Zyn' magt weêrstreeven, 't middel, om By u, o God! te woonen.
6.
Geloofd zy God! die boven maat Ons dag'lyks gunstig overload Met heil en zoalighéden; Die uitkomst geeft in bangen nood, Zo dat men door zyn hulp de dood Durft onder de oogen treeden. God zal zyns vyands kop verslaan, Den hairbos van die 't kwaad bestaan Met opgehéven' handen. ‘Ik zal uit Bazan, sprak de Heer, Ik zal ook uit den grond van 't Meir Weêrbrengen buiten banden;
7.
Ten einde dat gy uwen voet In 's vyands uitgestorte bloed Moogt baaden als in beeken; Ja, dat 'er zelf uw' honden, graag Na bloed, tot voedsel van hunn' maag', En tong en smuil in steeken. Men zag na 's konings gangen om, Gods gangen in het heiligdom, Die elk zo zeer behaagden: De zangers gingen 't voorst in rang, De speelliên volgden, in 't gedrang Der trommelende maagden.
8.
Looft God in zyn' gemeente altyd, Looft, looft den Heere al gy die zyt Uit Israël gesprooten, Als Benjamin, de kleine noon, Die hen beheerste op zynen troon, Met al den raad der grooten Van Juda, vorsten t' zaam, met die Van Zebulon en Naftali: Uw God heeft u de sterkte, De magt gegeeven door zyn' magt: Versterk, o God! ook door uw' kragt, Dat gy aan ons bewerkte.
9.
Jeruz'lem zal van 't vorstendom Voor u geschenk erlangen, om Den tempel daar ter stéde. Scheld, Heer! het wild des riets, 't geweld Der t' zaam vergaêrde stieren, scheld. Der volk'ren kalv'ren méde Met hem die zig om 't geld verneêrt; Verstrooi het volk dat staâg begeert Ten oorlog op te trekken. 't Egipts Gezantschap, Moorenland Zal zig verhaasten, om de hand Tot God eens uit te strekken.
10.
Gy koningkryken deezer aard' Zingt Gode Psalmen, maakt vermaard Hem die op zynen wagen De aloude hémelen doorryd Zyn' stem laat hooren breed en wyd; Komt Gode uw' sterkte opdraagen: Zyn' hoogte is over Israël, Zyn' sterkte in 't zwerk, hoe hoog en snel. Uit uwe heiligdommen Gaat, Heere! uw' hooggedugte magt; God Isr'els geeft den volke kragt: Laat elk zyn' lof uitbrommen.
Cookies on Poetry Cove