Psalm LXXXV.
1.
Gy waart, o Heer! goedgunstig aan uw land. Gy wendde, o God! de boei van Jakob af. Gy deed uws volks misdaaden heel aan kant; Bedekte ook all' zyn' zonden, vry voor straf. Gy hebt alle uw' vergrimdheid weg gedaan, En zyt van 't vuur uws toorns te rug gegaan. God onzes heils! herbreng ons, breng ons weêr; Doe over ons uw' toorn te niete, o Heer!
2.
Zult gy uw' toorn, op ons nooit woedens zat, Uitstrekken in geslachts geslachte altyd? Zult gy ons niet herleeven doen, zo dat Uw volk op nieuws in u mag zyn verblyd?
Betoon ons eens uw' goedheid, Heere! ja, Geef ons uw heil, behoud'nis en genaê Ik, die Gods stem verwagt in ongeval, Zal hooren wat de Heere spreeken zal.
3.
Want met zyn volk en gunstlingschap zal hy In vreêspraak treên; mitsdat ze niet weêr voort Tot dwaasheid gaan: zyn heil is wis naby De geenen die hem vreezen en zyn woord; Opdat ons land vol zy van eere en faam. De goedherd en de waarbeid zullen t' zaam Elkanderen ontmoeten, recht en vreê Malkanderen eens kussen hier ter steê.
4.
De waarheid zal uit de aarde als 't weelig kruid Voortspruiren, en de zon, gerechtigheid, Zal neêrzien van haar' troon, ten hémel uit; Wyl God ons heeft het goede toegeleid. Ons land zal ook met vrugten zyn belaân; Gerechtigheid zal voor hem heenen gaan: Hy zal ze zelf op 't voetspoor zyner schreen, Op zynen weg voortzetten, voort doer treên.
Cookies on Poetry Cove