Psalm XXXI.
1.
Op u, myn God! betrouw ik veilig. Maak dat ik nooit besterf' Of bloos' door schaamteverf: Help my, naer 't recht, by u zo heilig Behouden; hoor myn' béden; Verhaast ter hulpe uw' schreeden. 2. Strek my ten rotsteen, sterk 't schooren, Waarop, tot myn behoud, Een' vastheid zy gebouwd. Gy zyt myn steenrots, burgt en toren: Wees ook, uw' naam ter eere, Myn goede Leidsman, Heere! 3. Red my, die nu door list in banden En netten ben gebragt: Gy zyt myn' sterkte en kragt. 'k Beveel myn' geest in uwe handen. Gy hebt my uit de naarheid Verlost, o God der waarheid! 4. Ik haat die valse goôn belyden, Betrouwende op den Heer. Nu zal ik immermeer In uwe goedheid my verblyden: Omdat gy myne elende, Myn' zielangst zaagt en kende;
5. Omdat gy my niet in de klaauwen Myns vyands hebt verslaafd, Maar nog wat ruimte gaaft. Genade, o God! in myn benaauwen: Het hertzeer doet myne oogen, En ziel en buik verdroogen. 6. Myn léven is verreerd doof smerten, Myn leeftyd door 't gezugt; Myn kragt vervliegt en vlugt, Door de ongerechtigheid myns herten; Ik val byna daar heenen, Doorknaagd in merg en beenen. 7. 'k Ben, door partyen die my schenden Myn' buuren zeer tot smaad; En, 't geen nog verder gaat, Ik ben ten schrik van myn' bekenden, En word, in 't gaan langs straaten, Geschuuwd, van elk verlaaten. 8. Ik ben als reeds vergeeten' dooden, Als een bedorven vat, Onteerd in land en stad, Rondom benerd van vreeze en nooden, Door veelen, die, eo zaamen, Myn zielverderf beraamen. 9. Maar ik vertrouw op u, o Heere! Ik zeg: gy zyt myn God; Gy stuurt myns lévens lot: Bestuur dan dat te rugge keere De hand van myn' partyen; Uw licht doe my verbly'en.
10. O God! verlos my door uw' goedheid; Laat my niet schaamrood staan: Want, Heere! ik roep u aan; Maar laat de booze, om zyn' verwoedheid, In schaamte neederzygen; Doe hem in 't graf eens zwygen. 11. Verstom den laster, stout in 't smaalen Op 't slegt en recht gemoed. O God! hoe groot is 't goed, Dat gy bereidde en neêr doet daalen Op hen, die u betrouwen; Daar 't ieder kan aanschouwen: 12. Gy bergt ze in 't aanzigt, zo genadig, Voor 's mans doorkneede list, In uwe hut, voor twist. Geloofd zy God die, zo goeddaadig, Door veele wonderhéden My voerde in vaste stéden. 13. 't is Waar, dit was in haast myn spreeken: Ik ben nu afgesneên Van voor uwe oogen heen; Doch gy verhoorde nog myn smeeken. Komt dan, Gods gunstgenooten, Uw' liefde aan hem ontblooten. 14. Want allen, die in hem gelooven, Behoed hy, en vergeld Den hoogmoed en 't geweld. Zyt slerk; hy zal, door kragt van boven, Het onheil doen ontloopen Die op zyn' bystand hoopen.
Cookies on Poetry Cove