Psalm XVII.
1. Hoor Heer! myn recht en myn geween; Verhoor myn onbedrieglyk smeeken; Laat tog myne onschuld tot u spreeken, Uwe oogen zien na billykheên. Gy bragt myn hert in stille nagten Ter toetse, en zogt daar gy niets vond: Want nimmer overtreed myn mond Het geen ik nam in myn gedagten. 2. Beziende al 's mensen handel door; 'k Heb my, naer uw' gewyde bladen, Gewagt van snoode inbreekers paden, Myn' gangen houdende op uw spoor, Om nooit te wank'len in myn' schreeden. Ik roep tot u, wyl gy my red; Neig dart uw oor tot myn gebed; Doe wond'ren door weldaadighéden. 3. Gy helpt de oprechten uit de ly Van stryders tegen uw vermogen, Bewaar my dan als 't zwart der oogen; Uw' vleugels overdekken my Voor 't oog der boozen, die my schenden, Bloeddorstig na myn léven staan; Die met hun vet beslooten gaan, Hunn' mond tot trotse taal gewenden. 4. Ze omringden ons in onzen gang; Zy zagen, neêrgebukt, na boven, Gelyk een leeuw, die zoekt te rooven, En als een jonge leeuw, die, lang Verhongerd, loerplaats heeft verkoozen. Rys op, Heer! kom zyn aanzigt voor, Vel hem ter neêr, bevryd my, door Uw zwaard, voor 't zwaard van den Godloozen.
5. Bevryd my met uw' hand, o God! Voor de aardsgezinden, in dit léven Door u den buik vol op gegeeven Van heimlyk goed; die 't overschot Het lot van zatte kinders maaken. Maar ik zal 't recht zien, dat u streelt, Verzaadigd worden met uw beeld, Wanneer ik wéder op zal waaken.
Cookies on Poetry Cove