Psalm LX.
1.
Ag! gy verstiet en scheurde ons, Heer!
In gramschap; keer nu tot ons weêr.
Gy schokte en spleet het land van een;
Genees zyn' breuke, of 't valt daar heen.
Gy hebt uw volk op 't zwaarst gekrenkt,
En ons met zwymelwyn gedrenkt,
Maar hen, die recht godvreezend leeven,
Doch eene hoofdbanier gegeeven.
2.
Gy deed ze, om waarheids wil, de vlag
Opsteeken, dat uw volk den dag
Van vryheid daardoor zage in 't land:
Verhoor ons, help ons door uw' hand.
De Heere heeft in 't Heiligdom,
(O vreugd! ik zing en spring 'er om)
Gesproken: Sichem zal gespleeten,
En Sukkot door my zyn gemeeten.
3.
Naast Gilead zyn in myn' magt
Manasse, en Efraim, de kragt
Myns hoofds; uit Juda gaat myn' wet,
Myl ik, ter waspot, Moab zet,
Myn' schoen op Edom werp; en gy,
O Palestina! juich om my.
Wie zal nu myne voeten stuuren
Ter burgtstad? binnen Edoms muuren?
4.
Zult gy 't niet zyn, die ons verstiet,
O God! die met ons leeger niet
Waart uiz gegaan, geen' bystand hood?
Help gy, o Heere! ons uit den nood:
Want 's mensen heil is iedelheid.
Nu zal door ons, met goed beleit,
In God kloekmoedig zyn gestreeden;
En by zal 's vyands kop vertreeden.