Psalm XXII.
1. Myn God! myn God! waarom verlaat gy my? Veraf van myn' verlossing; daar ik ly', En brul het uit? 'k Roep 'sdaags tot u, maar gy Verleent geene ooren: Ik roep des nagts; my komt geen' rust te vooren. Doch woont ge in 't huis van Isr'els lofgezangen O heilig God! op wien 't gegrond verlangen Der Vad'ren stond: 2. Gy hebt ze, op hun vertrouwen, van den grond Gehéven, toen zy riepen, uitgered, En in hunn' hoop geen smaadheid aangezet; Maar ik ben heeden Een' worm, geen man, en word met smaad vertreeden, Veracht van 't volk, dat, als 't my ziet, by rotten Te zaamen komt, en steekt, om dus te spotten, De lippen uit. 3. Het schud den kop, raaskallende overluid: Hy wentelde al zyn' zorg op God, die hem Nu redden mag, en helpen uit de klem Dien uitverkooren. Doch hen ik, Heer! door uw bestier geboren. Van toen ik eerst de borsten heb gezoogen, Deed gy my straks op uw volstrekt vermogen Onwrikbaar staan; 4. 'k Zat op uw' schoot van myn geboorte-uur aan. Gy zyt myn God van 's moeders ligchaam af: Wees dan niet ver; wyl my de nood zo straf Dreigt aan te randen:
Want anders is voor my geen' hulp voor handen. 'k Zie, waar ik zie, veel' varren om my zwieren. Ik ben, o Heer! van Bazans sterke stieren Alorn benerd. 5. 'k Zie teegen my hunn' mond wyd opgesperd, Gelyk een leeuw die, roofziek, brult door 't woud. 'k Ben uitgestort als water, niet betrouwd Op losse beenen. Myn hen versmolt, als was; myn' kragt is heenen, Verdroogd, gelyk een' potscherf; by her kleeven Der tonge aan myn gehémelt', legt gy 't léven In 't stof der dood. 6. Wyl ik, alom, van honden, van een snood Gespuis omringd, aan handen, voeten fel Doorgraaven, al myn' beend'ren ligtlyk tel, Aanschouwen 't veelen, Die, zig ten bait', myn' kleederen verdeelen, En werpen 't lot daarover; maar, o Heere! Myn' sterkte, wees niet ver; uw' hulpe keere Zeer haast tot my; 7. Opdat myn' ziel den zwaarde onthéven zy, Myne eenzaame uit de kaaken van den hond. Verlos my van der felle leeuwen mond, Van 's eenhoorns hoornen: 'k Zal dan uw' naam den, neevens my, verkoor'nen, Myn' broederen, vertellen; 'k zal, in 't midden Der kerke, uw' lof met danker en met bidden Om hoog doen gaan. 8. Gy, die God vreest, al Jakobs zaad, komt aan Met Israëls, pryst, eert den Heere, ontziet
Zyn aangezigt: want hy veracht u niet, Noch smaad de elenden Der lyd'ren, met zyn oog van hen te wenden: Want als ik riep verhoorde hy myn' béden. 'k Heb nu den volke een' godgewyde réden In 't hert bereid. 9. 'k Zal myn' gelofte in teegenwoordigheid Der vroomen, der godvreezenden voldoen. 't Zagtmoedig volk zal zig met eeten voên, Zal zig verzaaden. 't Godzoekend hers, vernoegd om 's Heeren daaden, Zal ook zyn' lof uitgalmende, eeuwig leeven. Al de aarde zal 't gedenken, zig begeeven Tot God den Heer. 10. Al 't heidendom staat eind'lyk voor hem neêr Te knielen: wyl zyn staf 't heelal bestiert. Al 't vette volk zal, daar God word gevierd, Te zaamen eeten Met allen, die, veracht in 't stof gezeten, Nog bukkend' voor zyn aanschyn komen zullen, Met die zyn' ziel ten léven niet vervullen Of voeden kan. 11. 't Geloovig volk, hun heilig zaad, zal dan, Te boek gesteld, den Heere toegebragt, Hem dienen, van geslachte tot geslacht. Zy zullen komen. En 't heil van zyn genaderecht, den vroomen Zo vast beloofd, verkondigen, doen hooren Aan al het volk, dat immer word geboren In laat'ren tyd.
Cookies on Poetry Cove