Psalm XCVII.
1.
God heerst op zynen troon:
Dat de aarde vreugd betoon',
De Eilanden zig verblyden:
Rondom hem, aan weêrzyrden
Is donker zwerk; op 't recht
Staat 's Heeren troon gehegt;
Een vuur gaat voor hem heen,
En 't steekt in brand elkeen
Die zyne magt bevegt.
2.
Zyn schitt'rend weêrlicht baart
Een' beeving over de aard';
Terwyl voor 's Heeren oogen
En opperst alvermogen
't Gebergte als was versmelt:
De hémelhosstoet meld
Van zyn' gerechtigheid;
En 't volk, hoever verspreid,
Staar van zyne eer' versteld.
3
Beschaamdheid moet hen slaan
Die beeldendienst begaan
Met roem op afgodeeren;
Buigt voor den Heer der Heeren,
O Goden! Sions oord
Heest Gods gericht aanhoord,
En wierd dus, aangenaam,
Met Judaas Dogrers t' zaam,
Tot blydschap aangespoord.
4.
Want gy, o Heere! zyt
De hoogste op aarde altyd
Ja, hoog verhéven, boven
Al 't godendom te looven.
O Godbeminnaars! haat
Alle ondeugd, alle kwaad:
Wyn hy 't oprecht gemoed
Zyns gunstlingschaps behoed,
Van Snoodaards hand ontslaat.
5.
Daar is een helder licht
Gezaaid voor 't vroom gezigt,
En vreugd, in plaats van smerten,
Voor alle oprechte herten.
Oprechren! zyt verheugd;
Schept in den Heere uw' vreugd;
Spreekt tot Gods lof, verbreid
Zyn' hoogste heiligheid,
Dat ze eeuwig zyn geheugd.