Psalm LXXXI.
1.
Laat een' vreugdklank tot Onze sterkte opvaaren; Juicht nu Jakobs God; Heft een' Psalmzang aan; Doet den trommel gaan, Harpe en luite paaren.
2.
Tsa, bazuint om 't meest, Nieuwe maantyds eere, Ons bestemde feest: Want dat is een' wet, Isr'el voorgezet, 't Recht van Jakobs Heere,
3.
Josef ingeplant Ten getuig'nisteeken, Als by teegen 't land Van Egipte kwam, Daar ik spraak vernam Welke ik niet kon spreeken.
4.
'k Heb zyn' schouder vast, Zyne hand van onder 't Pottewerk ontlast: Op uw noodgeluid Hielp ik, sprak ik, uit 't Schuilhuis van den donder.
5.
'k Heb 't proefwater u Vol gedaan ten boorde; 'k Zei: myn volk! hoor nu; 'k Geef u dit bevél, Og! of Israël Tog eens na my hoorde.
6.
Geen uitlands God zal God zyn voor uwe oogen; Buigt niet ten gevall' Van een' vreemden neêr: 'k Heb, ik God en Heer, U Egipte onttoogen,
7.
Opgevoerd van daar. Doet uw' mond wyd open, 'k Zal hem vullen; maar Isr'el, 't eigendom, Hoorde of zag niet om, Kwam niet tot my loopen.
8.
'k Heb 't dies, als to dwaas, In zyn hertsberaaden Laaten gaan: helaas! Hadd' myn volk gehoord! Ag! hadde Isr'el voort Ingevolgd myn' paden!
9. 'k Hadde in korten stond Allen die 't bestry'en Uitgeroeid ten grond'; 'k Hadd' myn' hand, myn' kragt, Haastig voort gebragt Teegen zyn' partyen.
10. Met geveinsd bedrog Zouden die God haaten Voor hem buigen; doch 't Volk, voor hem bevreesd, Hadde altoos geweest, Eind' gekend noch maaten;
11.
't Waar', met overvloed, 't Vet der tarweschooven Ryk gespysd, gevoed; 't Waar' volop verzaad Met de honigraat Uit der rotsen klooven.
Cookies on Poetry Cove