Psalm XLII.
1.
Hygende, als een hart na stroomen,
Dorst myn' ziel na 's lévens God:
Wanneer zal ik wéder komen
Voor zyn oog op Sions slot?
'k Word des daags en 's nagts gevoed
Door een' zilten traanevloed;
Wyl ik staâg uit spot hoot spreeken:
Werwaarts is uw God geweeken?
2.
'k Denk met hertzeer aan 't voorleeden,
Toen ik, onder 't bly' gebrom
Veeler schaaren zang en béden,
Juichend ging na 't Heiligdom.
Maar wat buigt gy, treurig, neêr?
O, myn' ziel! vertrouw den Heer:
Want ik zal hem eenmaal pryzen
Voor zyn' hulpe en heilbewyzen.
3.
Denk ik doch aan u, in 't dwaalen
Buiten der Jordaane land,
Buiten Hermons, Mirsars paalen,
't Gaat, o God! my aan 't verstand.
Leed op leed, by 't woest gedruis
Uwer wat'ren, komt my t' huis;
Alle uw' baaren, barre stroomen
Zyn my over 't hoofd gekomen.
4.
Egter zal de dag genaaken
Dat ik 's Heeren gunst geniet',
Dat ik 's lévens God in waaken
's Nagts vereere een lofryk lied;
'k Zal hem zeggen: waarom, gy
Meer, myn rots! vergeet ge my?
Waarom moet ik, treurig, bukken
Door myns vyands onderdrukken?
5.
't Zyn my doodelyke steeken
In 't gebeente, staâg met spot
Van party to hooren spreeken:
Ei! waar is, waar is uw God?
Doch wat buigt gy, treurig, neê?
O, myn' ziel! vertrouw den Heer:
Want ik zal myn' God hier boven
Voor veelvuldig hell nog looven.